Persoonlijke fouten nekken WVF

(door Mark van der Vegt)
ZWOLLE - De dug-out van WVF staat in de schaduw, dus of we tien meter verderop kunnen praten. Waar de zon wel het veld raakt. “Ik heb het de hele wedstrijd al fris gehad”, zegt trainer Freddy Smit, die ook niet warm werd van het spel van zijn elftal. “Nee, niet echt.” Zijn ploeg verloor, opnieuw. Nu van Staphorst, met 1-4, en is de rode lantaarndrager in de hoofdklasse C.

 

WVF eindigt met Jeroen van Brummen tussen de doelpalen. De veldspeler is de klos nadat WVF-doelman Mike te Wiele in de slotminuut een rode kaart krijgt. De doelman maakt een slaande beweging richting Staphorst-aanvaller Ferdi ter Avest. Te Wiele schuifelt na afloop schuldbewust tussen zijn medespelers, terwijl Smit zijn analyse van het voorval en de wedstrijd op kalme maar dodelijke toon geeft. “Het eerste kwartier ging het nog wel, maar na de 0-1 klapte het meteen in elkaar. We geven te veel ruimte weg, laten hun middenvelders vrij aan de bal komen. Maar wat ons vandaag nekt, zijn stomme individuele fouten. En dat kost ons binnen een half uur de wedstrijd en we verliezen vandaag meer van onszelf dan van Staphorst.”

 

Bij het aanbreken van de rust, staat WVF op 0-4. In her tweede bedrijf laten de bezoekers de teugels ietwat vieren en bieden daarmee de thuisclub tijd, ruimte en kansen om te laten zien dat ze heus wel een beetje kunnen voetballen. Het resulteert in een paar kansen en twee schreeuwen om strafschoppen. Waarvan er één (57ste minuut) niet wordt beloond en er één (69ste minuut) wel gehoor vindt. De strafschop wordt benut door Ohzan Kardag, die fanatiek de bal uit het net haalt om het tempo er in te houden. Tegen beter weten in. Weet ook Smit, die zelfs niet uit de niet gegeven strafschop een spoortje van hoop op een goed resultaat kan peuren: “Ik dacht dat die eerste er ook één was en dan kan de scheidsrechter zomaar een rode kaart trekken. Niet dat we dan wel gewonnen hadden, maar toch.”