ZWOLLE - Neijim el Atiaoui wandelt rustig over het middenveld. Alsof hij een verkeerde afslag heeft genomen, toevallig op het veld terecht is gekomen, terwijl hij eigenlijk op zoek is naar een bankje om even rustig te kunnen gaan zitten. Om hem heen en uit zijn zicht breekt De Bataven maar weer eens bijna ongehinderd uit. Met vier, vijf mensen tegen vier wanhopige verdedigers die het keer op keer op zich zien afkomen. De nederlaag (1-2) is onafwendbaar.
De voetbalkenner langs de lijn valt bijna van zijn stoel van verbazing. “Dat kan toch he-le-maal niet?!” stamelt hij. “Ik tel zo drie, vier jongens die er al vanaf de rust helemaal doorheen lijken te zitten. Die nummer 7, die is toch middenvelder? Moet je nou kijken hoe hij terugloopt.” En de middenvelder is niet de enige, want het is het verhaal van de tweede helft van Dieze West en het valt juist zo op omdat de ploeg daarvoor bijna ouderwets aan de gang is geweest. De thuisploeg heeft het meeste balbezit en creërt met vlotte, slimme combinaties enkele levensgrote kansen. Dat balbezit, dat mogen ze ook hebben van De Bataven, dat lekker achterover leunt en in de omschakeling probeert toe te slaan. In tegenstelling tot Dieze West doet De Bataven dat ook, toeslaan, en daar heeft het team maar een halve kans voor nodig: een vrije trap op zeventien meter van het Zwolse doel. Evert Palm schiet deze hard en zuiver in de rechterhoek.
Met 0-1 gaat Dieze West de kleedkamer in. De achterstand doet echter niet wanhopen, want daarvoor is het veldspel te aardig. En dat spel blijft ook in de eerste minuten na de hervatting ‘best aardig’. Sterker, de eerste aanval levert meteen een doelpunt op als Wahid Shimeri de bal na een voorzet van Ginaro van Deventer van dichtbij intikt.
De gelijkmaker sterkt Dieze West in de gedachte dat er wat te halen valt en dat idee blijft leven tot de 73ste minuut. Als Van Deventer ongelukkig in aanraking komt met zijn tegenstander en de arbiter de bal op de stip legt. Palm maakt zijn tweede van de middag en Dieze West scheurt in twee delen uiteen. De ene helft gooit lijf en leden in de strijd op zoek naar een nieuwe gelijkmaker. De andere helft lijkt te vermoeid of te gedesillusioneerd.
Met de moed der wanhoop gooit de thuisploeg alles op de aanval. Maar dergelijke moed kan alleen tot resultaat leiden als het collectief wordt beleefd. En dat wordt het niet: te veel hangende kopjes, spelers sjokken traag over het veld alsof de tegentreffer alle lucht uit de longen heeft geperst. Maar op dit hoofdklasseniveau kan een team niet volstaan met een half elftal dat genoeg lucht voor één helft lijkt te hebben.
