Kroniek van een knotsgek kampioensduel
ZWOLLE - Als Edson Felicissimo namens Lycurgus de laatste bal buiten slaat ontploft het Theater van de Sport. Landstede Volleybal heeft de titel binnen. Het is de absolute apotheose van een knotsgek duel Lex Honingh kijkt een half uur voor de wedstrijd naar de volgepakte tribunes. Het komt hem bekend voor. De voormalige manager en trainer van Kuipers en Remote IT was destijds in de WRZV hallen nooit anders gewend. Maar dit doet me echt wat. Ik heb zelfs kippenvel. Voor het eerst misschien kampioen worden. In onze tijd' is dat nooit gelukt, omdat er meestal acht gelijkwaardige ploegen waren. Wethouder Gerrit Piek heeft vertrouwen in een goede afloop. Zwolle doet het sportief fantastisch de laatste weken. PEC Zwolle, de schaatsers, het basketbal, geweldig voor de stad. Dit gaat lukken. Maar de in een vrolijk geel colbert gestoken stadsbestuurder lijkt het mis te gaan hebben. Lycurgus is taai en wint zo maar de eerste twee sets. De Groninger enclave op de tribune overstemt de Zwolse aanhang. Ook in de derde set gaat het aanvankelijk alles behalve crescendo. Oud-international en voormalig teammanager Johan van der Veen leunt op een tafeltje in de verder verlaten businessclub. De mismoedige blik spreekt boekdelen. Ik kan dit niet aanzien. Je bent er zo dichtbij. Dan maar kampioen via een vijfsetter. GeweldigDie woorden krijgen profetische waarde, want Landstede pakt het daarna geweldig op. Tout' Zwolle geniet van de wederopstanding van de volleyballers. De derde set gaat alsnog naar Zwolle. Als in het vierde bedrijf een matchpoint wordt weggewerkt en opnieuw een set wordt binnengesleept gaat het dak er af. Technisch directeur van PEC Zwolle Gerard Nijkamp voorspelt het dan al. Als je na twee verloren sets zo terug komt, win je ook. De vijfde set verloopt daarna in een flow. Gerrit Piek weet, voordat de laatste bal geslagen is, dat hij weer nieuwe gegadigden heeft voor zijn Gouden Sportboek. Ook Hennie Spijkerman geniet als de buit eenmaal binnen is. Het leek over en uit. Wat een moraal, absoluut top. En nu maar hopen dat we over een tijdje honderd kilometer verderop ook zo'n feest kunnen vieren, knipoogt de assistent-trainer van Ajax. Het onvermoeibare groepje trommelaars op de eerste rijen koestert de kampioensbeker. Edward Scholten grijpt op de met slingers bezaaide vloer nog maar eens naar zijn hoofd. We zijn er altijd bij, uit en thuis. Ik heb mijn trommel compleet aan gort geslagen. Dit vergeet ik nooit meer.
