(door Mark de Rooij)
ZWOLLE - Bert Klaassen liep zaterdag voor de laatste keer als voorzitter van WRZV/De Boog rond op het Conrad Cateringtoernooi bij voetbalclub HTC. Het werken met ‘jongeren voor wie het niet vanzelf gaat’ heeft hem naar eigen zeggen nooit iets gekost, alleen maar opgeleverd (energie). En dat zal het altijd blijven doen. “Dit ben ik”.
Even terug in de tijd, dertig jaar geleden: Klaassen werkte als leerkracht (in Zwolle) op een school voor kinderen met een lichamelijke beperking. “Ik had zelf altijd gevoetbald en ik merkte veel enthousiasme bij die jongeren, maar er was gewoon heel weinig voor. Dat heeft mij aangezet om daar initiatief in te nemen. De gehandicaptensport was destijds verdeeld.” Klaassen opperde het idee om alle schotten weg te halen. “Anders haal je geen aantallen. Dus iedereen bij elkaar die niet bij een gewone vereniging kan voetballen.”
Het betekende de start van de inmiddels in de wijde regio bekende vereniging WRZV De Boog, dat al snel begon met een zaalcompetitie en een veldtoernooi, inmiddels traditie. Jarenlang door het leven gegaan als Swollenaertoernooi en sinds 2015 als Conrad Cateringtoernooi. Als er een moment is waarop al het geluk en plezier die het werken met deze kwetsbare groep hem geeft, samenkomt, dan is het wel op dit jaarlijkse toernooi. Met HTC als gastheer en Harm Wolters zoals altijd als zanger is het voor Klaassen de slagroom op de taart.
“Het is dertig jaar één groot feest geweest”, zegt Klaassen over het voorzitterschap van WRZV De Boog, een samenvoeging van zaalvoetbalvereniging WRZV met De Boog, een organisatie uit Meppel die zo nu en dan toernooien organiseerde voor scholen en tehuizen. “Ik kwam daar mee in aanraking en toen is de verbinding met de WRZV gemaakt.” Een combinatie die nog steeds uitermate succesvol is, beaamt Klaassen. “Grote broer WRZV is altijd heel goed omgegaan met haar kwetsbare zusje, de G-tak. Dat merken we elk jaar weer.”
Klaassen draagt de voorzittershamer dit voorjaar over aan zittend bestuurslid Judith Overhein. “In de afgelopen jaren hebben we bewust nieuwe, jonge bestuursleden erbij betrokken. Continuïteit is gewaarborgd. Het zittende bestuur wilde unaniem de opvolger uit de eigen groep naar voren schuiven. Dat sterkte mij in het idee om het stokje over te dragen.” Klaassen benadrukt dat de club zonder een groep van circa vijftig vrijwilligers niet zou kunnen bestaan. “Ook zij zijn vele uren betrokken en daar ben ik ze zeer dankbaar voor.”
Geridderd
Voor Klaassen is het werken met jongeren ‘voor wie het niet vanzelf gaat’, de rode draad in zijn leven. “Ik werk al veertig jaar jaar in het onderwijs, waarvan de meeste tijd als (bovenschools)directeur voor scholen met kindereren met lichamelijke en/of verstandelijke beperking en/of gedragsproblematiek. Het hele speciale onderwijs is altijd mijn ding geweest, ik heb ook een aantal jaren begeleiding gedaan binnen de reclassering. Dit alles doe ik al jarenlang. Een kleine tien jaar geleden ben ik geridderd in de orde van Oranje Nassau (waar ik heel trots op ben).”
Klaassen wil ermee aangeven dat het afzwaaien bij WRZV/De Boog niets veranderd aan zijn ‘way of life.’ “Dit ben ik. Het belast me niet. Het is een hobby die mij energie levert.” Als de gezondheid het toelaat, blijft de 62-jarige zich dan ook inzetten voor deze doelgroep. “Ik stop in de komende zomer met mijn werk in Arnhem en dan komt er ruimte voor mijn eigen onderneming, waar ik op het gebied van onderwijs en zorg dingen willen gaan doen. In de lijn van het dingen willen doen voor mensen met een beperking. De kans is groot dat dit weer meer in Zwolle is. Zo is ooit ook WRZV De Boog ontstaan.”
Klaassen zal altijd bereid zijn om mee te denken, mee te werken aan initiatieven voor mensen met een beperking. “Dat weet mijn gezin ook, voor hen is dat een gegeven; dan maar een paar verjaardagen minder bijwonen. Zij weten wat ik doe. En hopelijk gaat dat nog jaren door. Het voelt niet als werk. Komt altijd voort uit een persoonlijke motivatie.”
Juichen voor tegenstander
Dankbaarheid en trots strijden om voorrang als Klaassen terugkijkt op dertig jaar WRZV De Boog. "Alle festiviteiten, maar ook de eenvoud van iemand die staat mee te juichen als de tegenstander scoort ook al staan ze met 10-0 achter. Er zijn elke weer momenten dat ik denk van: ‘Ja, wauw. Daar doe ik het voor.”
