(door Mark de Rooij)
ZWOLLE - Op een middag met een lach en een traan heeft de ongeneeslijk zieke Johan van der Veen in de WRZV-hallen afscheid genomen van al 'zijn volleyballers'. Een stoet aan oude en jonge bekenden was opgedraven om eer te betuigen aan 'Mister Volleybal Zwolle'.
"Tsja, wat moet ik hier van vinden? Geweldig. Echt geweldig. Ik wist niet dat ik zoveel los gemaakt heb", aldus een geëmotioneerde Van der Veen, die zegt iedere dag als een bonus te beschouwen. Van Veen is 65 en getroffen door alvleesklierkanker. "Van de doktoren kreeg hij maximaal drie maanden. Daar zijn nu al zes weken van voorbij", zegt goede vriend Gerard ter Haar, die jarenlang met Van Veen en Ferry de Jong betrokken is geweest bij Zwolse volleybal. "Met zijn drieën nemen we één keer in de twee weken nog altijd de volleybalwereld even door." Van der Veen is het Zwolse volleybal altijd op de voet blijven volgen, de laatste jaren als supporter.
Afgelopen seizoen dook Van der Veen plotseling op bij Coníche Topvolleybal Zwolle. Als 'oude, wijze kapitein' die het moeilijk bestuurbare schip richting veilige haven in de eredivisie moest loodsen, bracht hij zijn ervaring over aan de ploeg, met uitzondering van Thijs van Noorden en Jelle Hilarius onervaren op het hoogste niveau. Het is met zekerheid zijn laatste kunstje te noemen, al was zijn invloed op dit team gering. Zeker in vergelijking met de beginjaren van het Zwolse topvolleybal. De tijd van Kuipers en Remote, de tijd van een afgeladen Bep Bakhuys-hal in de WRZV-hallen, de beginjaren van Landstede Volleybal. Van der Veen was aanvankelijk trainer van VC Zwolle en werd manager toen begin jaren negentig de stap naar de eredivisie werd gezet. Later werd hij onder meer bestuurslid technische zaken. Spelers uit verschillende Zwolse tijdvakken zijn aanwezig zaterdag, naast enkele grote namen die Van der Veen kent uit zijn tijd in Sneek, waar het volleybal in de jaren negentig van de vorige eeuw hoogtijdagen vierde. Mannen als olympisch kampioenen Olof van der Meulen en Ronald Zoodsma. Zwolse coryfeeën als Reinder Nummerdor, Joost Kooistra, Harry van den Brink en Edward Kamphuis hoefden ook geen moment na te denken toen hen dit initiatief ter ore kwam.
Achterkanten van spelers
Kamphuis werkte in drie verschillende periodes samen met Van der Veen. "In 93/94, in 97/98 en in 2002-2004", lepelt Kamphuis op. "Zo! Daar kun je een boek over schrijven", zegt Van der Veen over die tijd. Kamphuis wil desgevraagd wel een hoofdstukje bijdragen. "Al is dit misschien niet zo'n netjes verhaal, voor de krant", zegt hij besmuikt. "We waren in Italië, in Cuneo, voor een wedstrijd. Johan had een fototoestel mee en die heb ik stiekem meegenomen naar de kamer en toen hebben we op de wc wat foto's gemaakt van, euhhh ja.... achterkanten van spelers. Bij het ontwikkelen had-ie na een foto of drie wel door wat er gebeurd was. Hij schaamde zich natuurlijk kapot." Volgens Kamphuis zorgde Van der Veen altijd voor een goede sfeer buiten de wedstrijden om. "Hij was het cement tussen de stenen. Hij wist het team bij elkaar te houden op zijn manier, met een lach en een geintje", zegt Kamphuis.
Lijn tussen stichting en vereniging
"Hij zorgde ook altijd voor doorstroming van jeugd." Volgens hem moet het Zwolse volleybal lering trekken uit de tijd van Van der Veen. De lijn tussen de vereniging en de eerste ploeg, die onder was gebracht in een stichting, was in de tijd van Landstede Volleybal te lang geworden volgens de inmiddels 42-jarige Kamphuis. "Met jeugd werken en jongens bij de club houden en op die manier het volleybal weer naar een hoger niveau brengen", is zijn devies."Johan heeft zich altijd sterk gemaakt om de vereniging en de stichting dicht bij elkaar te houden. Maar dat was een lastige opgave."
