(door Mark van der Vegt)
ZWOLLE - Na het laatste fluitsignaal laveert zo ongeveer iedereen tussen blijdschap en teleurstelling. Tussen het eerste punt is binnen (blijdschap) en het hadden er drie moeten zijn (teleurstelling). WVF tegen AZSV op Sportpark De Weide Steen eindigt in 2-2.
Als je na acht wedstrijden op nul punten staat en AZSV (9 punten) komt op bezoek, dan kun je dat met een beetje goede wil een buigen of barsten-wedstrijd noemen. Als je als WVF dan via een gemakkelijk gegeven strafschop op 1-0 komt en tien minuten na de pauze het kleine veldoverwicht weet om te zetten in 2-0, dan moet je zo'n voorsprong niet meer uit handen geven. Tenminste, als je wilt overleven in de hoofdklasse. Maar WVF incasseert meteen na die 2-0 een tegentreffer als doelman Gert Schaafsma die tot dan een uitstekende wedstrijd keept - zich laat verassen door een vrije trap vanaf een meter of dertig. En dan sluipt onzekerheid binnen de ploeg. Aan het front proberen twee, drie spelers de bal af te jagen, terwijl het middenveld en de achterhoede niet meer kunnen of niet meer durven aan te sluiten.
In het gapende gat dat hierdoor ontstaat, pakken de bezoekers de wedstrijd in handen. Terwijl WVF zo ongeveer elke bal bij AZSV inlevert en daardoor verder en verder op de eigen helft wordt teruggedreven, hangt de dreiging van een gelijkmaker over de Weide Steen. Voorzichtig klinken vanaf de kant de eerste nerveuze opmerkingen: Jullie hadden het al lang moeten afmaken' en van deze ploeg moe-je gewoon winnen'. In die sfeer van wantrouwen en doemdenken, valt de gelijkmaker, waarvan je wist dat die zou komen. Met behulp van de scheidsrechter, die, zoals zoveel mannen in het zwart, een optelsom maakt van meerdere strafschopclaims van AZSV en de bal in de 76ste minuut dan ook maar eens op de stip legt.
De gelijkmaker is het startschot van een slotfase waarin WVF weer wat aanvallende intenties laat zien zonder heel gevaarlijk te worden en AZSV nog bijna de winst pakt met een bal op de lat. Zonde, mag niet gebeuren, zegt Gert Schaafsma, de doelman die zijn basisplaats behield, nadat hij driemaal de geschorste Mike te Wiele had vervangen. En die vrije trap..tja, dat kan ook niet, hè. Die mag er niet in, maar ja, die bal zakte ineens en hij was vrij hard. Maar alles in het oog genomen, geef ik het team wel een compliment. We hebben redelijk gespeeld, zijn in positie blijven staan en hebben een punt gepakt. Het eerste punt, nota bene. Of mijn optreden goed genoeg was om mijn basisplaats te behouden? Geen idee. Ik hoop het. Maar we gaan gewoon hard trainen en dan zien we het wel.
Gemengde gevoelens bij WVF over eerste punt van het seizoen
