(door Harry Bouwhuis)
ZWOLLE - "Dit vergeet ik nooit meer. Finishen in de Ster van Zwolle, ongelofelijk wat mooi.” Simon Broekhuis (105) en Heini Koornberg (90) passeren in de achterhoede de meet en houden de eer voor De Hanzerenners hoog. Ruim daarvoor schrijft Fabio Jakobsen de Craft Ster van Zwolle 2017 op zijn naam.
Het is een beetje voorjaar als twintig ploegen zich presenteren voor editie 57 van de Ster van Zwolle. De openingskoers van het wielerseizoen kent al decennia lang veel gezichten. Lenteachtige omstandigheden maar ook grimmige en ijzige decors. 2006 bijvoorbeeld. Sneeuwstormen en vorst teisteren de Kamperzeedijk. Het zou één van de meest gedenkwaardige edities worden. Slechts 29 renners halen de finish. Een totaal verkleumde winnaar Marvin van der Pluijm klopt de ijsklonten uit zijn wielerschoenen. Organisator Jan van Ommen glimlacht bij de herinnering. ”Dat is de Ster hé. Altijd onvoorspelbaar. Vandaag geven de weerberichten een temperatuur van vijftien graden aan. Het is weer eens wat anders. Je weet vooraf nooit hoe het gaat lopen.”
Op het Grote Kerkplein is het bij de start een feest van herkenning. Alleen de buitenlandse ploegen ontbreken. “We willen onderdeel blijven van de Topcompetitie. Want dat betekent ruim twintig minuten zendtijd in de hele Benelux op Eurosport. Publiciteit dus, heel belangrijk voor onze uitstraling.” Van een gedeklasseerd rennersveld wil Van Ommen niets weten. ”We hebben vandaag met ploegen als Destil-Jo Piels, Metec TKH en ook de SEG Racing Academy absoluut het beste in huis wat er aan eliterenners is.”
Door de absentie van de formaties over de grens werden er drie wildcards vergeven. WV De IJsselstreek, Volker Wessels-Merckx CT en de Zwolse Hanzerenners pakten het presentje dankbaar uit. “Voor ons staat deelname gelijk aan meedoen aan de Tour de France”, typeert Hanzerenners-ploegleider Hans Reints met een knipoog de eervolle invitatie. “De Ster is een monument. Welke wielrenner wil daar nu niet aan meedoen?” De opdracht die Reints zijn acht mannen meegeeft is simpel. Geniet er van, verdeel vooral de krachten en mocht er een kansje zijn, probeer dan mee te komen in een kopgroep. Makkelijker gezegd dan gedaan, toch? “Inderdaad. Want natuurlijk kennen we onze plek. Als we er één bij de eerste dertig krijgen is het feest. En als er vier de koers uitrijden doen we het helemaal geweldig.”
Na de start ontstaat er na 25 kilometer snel een kopgroepje dat uitgroeit tot negen coureurs. Op de Lemelerberg worden punten gesprokkeld voor het bergklassement in de Topcompetitie. Via de Zwolse Ceintuurbaan wordt daarna richting Dalfsen gekoerst. Met veel publiek op de Blauwe Bogenbrug over de Vecht loopt de voorsprong op tot bijna negen minuten. ‘Dit gaat het peloton nooit meer terugpakken’, is het stellige commentaar van een groepje toerfietsers uit de regio, zoals altijd massaal present. Maar de marge slinkt wel en loopt bij Nieuwleusen terug tot ruim vier minuten. De reactie vanuit het peloton groeit maar de kwaliteit in de kopgroep is doorslaggevend. Na de waaiers op de dijken in de buurt van Genemuiden en Zalk demarreert het leidende negental volop. Nationaal kampioen bij de beloften Fabio Jacobsen van de SEC-formatie pareert de aanvallen en is soeverein in de finale. Op zijn twintigste maakt Jakobsen opnieuw zijn faam als groot talent waar.
Twee Hanzerenners halen de finish. Voor de overige zes is er vooral de herinnering aan een zaterdag ‘once in a liftetime’. Terwijl Simon Broekhuis bijna wordt doodgeknuffeld is van ontluistering bij zijn broer Job, en ook de overige afvallers, nauwelijks sprake. “Het liep prima maar bij de ravitaillering ging er wat mis waardoor ik moest lossen. Ik wist direct dat het heel lastig was om weer aan te pikken. Bij Kampen werd ik eraf gehaald. Maar dit pakken ze me nooit meer af.” Simon is euforisch. “Je fietst hier wel met de top van Nederland. Natuurlijk kende ik mijn zware momenten. Soms was het alleen nog maar harken op de kant. Maar ik pakte het ritme weer terug. Over de meet komen in zo’n prestigieuze wedstrijd geeft zo’n gelukzalig gevoel."
