Woensdagmorgen 04.45 uur opgestaan om op tijd te zijn voor de bus naar Jiri vanaf waar we de eerste meerdaagse trek gaan maken naar Lukha. Rond 05.30 uur waren we op het busstation. We hebben een plek in de `express-bus´ die ons voor 5 dollar 180 kilometer verder brengt, een rit van acht uur, althans.... Na drie uur rijden stopt de bus bij het dorp Khadi Chour, dat vlakke grond betekent. Toen we, net als de lokale bevolking, uit stapten zagen we een lange rij bussen voor ons staan. Dinsdagavond bleek een bus een ongeval te hebben gehad, daarbij was iemand om het leven gekomen. De familie van het slachtoffer blokkeerde nu de weg en wilde graag financile compensatie. Dit is hier gebruikelijk omdat verzekeringen niet aan de orde zijn. Dave, Neil en ik hebben vervolgens een wandeling gemaakt langs een aantal lokale dorpjes. Wat elke keer weer opvalt, is het gebrek aan welvaart maar het aanwezig zijn van welzijn. Moeders die hun kroost heel dichtbij hebben. Met name de kinderen raken ons elke keer met hun tevreden lach, soms voetballende met een lege fles of spelend met twee magneetjes die van elkaar af springen of naar elkaar toe schuiven. Rond 12.30 uur kregen we trek en namen een warme maaltijd in `iets´ dat leek op een eetgelegenheid. Ik heb besloten om sowieso de komende drie weken tijdens de tocht geen vlees te eten omdat ik geen onnodig risico wil lopen op mogelijke ziektes of aandoeningen. De warme aardappelen met rijst en gekookte groente smaakten goed. Neil en Dave namen wel vlees bij de maaltijd. We zijn er onderling nog niet uit of het nu kip, Yak of iets anders was. Teruglopend naar de bus hebben we schitterende foto's van de omgeving gemaakt. Foto's om thuis te laten zien en zelf nog eens terug te kijken. Eigenlijk is dat laatste niet nodig want alles wat ik hier zie, ruik, hoor en voel maakt een onvergetelijke indruk op mij...... Chase the Rainbow.
