ZWOLLE-ZUID/OLST – Verzorgingstehuizen uit het hele land weten Stichting De Knuffelkonijntjes te vinden. En ook ouders van ernstig zieke kinderen doen een beroep op de stichting die mens en konijn met elkaar in contact brengt. Een combinatie die zowel ouderen als kinderen even laat ontsnappen aan de eigen situatie en stress verlagend werkt.
Telkens weer als Zwollenaar René te Wierik ziet wat het bezoek met een knuffelkonijn kan betekenen, weet hij waarvoor hij het doet. Hij zal er dan ook niet snel mee stoppen. Helaas doet zijn bus dat binnenkort wel. Dat wil zeggen dat die van onderen zo is doorgeroest dat de uitkomst van de volgende APK-keuring zich laat raden. Zuur is volgens Te Wierik dat hij dacht een nog heel goede tweedehands bus te hebben gekocht en dat hij zijn eigen Volvo destijds de deur uit heeft gedaan. Om die reden is hij een inzamelingsactie begonnen. Het geld komt geheel ten bate van de stichting. “Momenteel heb ik geen geld voor een nieuwe bus. Stoppen is voor mij ook geen optie. Als ik zie hoe mensen er van opknappen”, begint Te Wierik zijn verhaal in een schuur in Olst waar de konijnen zijn gehuisvest, niet al te ver van zijn huis in Zwolle-Zuid.
Puur contact
De kracht van een aaibaar dier als een konijn – ‘een hond kan diezelfde functie vervullen’, zegt Te Wierik – is het pure contact. “Het klinkt misschien vreemd, maar als ik op bezoek ga bij een kind dat terminaal is, zit dat kind er vaak helemaal niet op te wachten om voor de zoveelste keer te horen hoe erg het wel niet is. Een kind wil kind zijn en dus niet alleen maar worden gezien als patiënt. Het wil misschien wel even voetballen, of dus een konijn knuffelen.” En het fijne aan een konijn is, aldus Te Wierik, dat het geen enkel oordeel velt. Het ziet je niet als patiënt en maakt geen verschil tussen kind of bejaarde. “Bij mensen die een dier aaien, zakt de bloeddruk vaak en komt er tegelijkertijd meer ruimte voor emoties”, weet Te Wierik. Mensen met een ziek kind betalen hem niets voor zijn komst. Voor een ritje met konijnen naar een bejaarden- of verzorgingstehuis rekent hij een onkostenvergoeding van 50 tot 75 euro. De exploitatie wordt verder draaiende gehouden met de verkoop van jonge konijntjes. Te Wierik haast zich te zeggen dat hij geen beroepsfokker is. Een moederkonijn werpt bij Stichting De Knuffelkonijntjes niet meer dan twee keer per jaar. Verder hebben de konijnen veel vrijheid in een ruime behuizing. Het aantal keren dat een bepaald konijn wordt ingezet als knuffelkonijn is eveneens beperkt. Te Wierik: “Een konijn is een stressgevoelig dier. Daarom moet je er niet constant mee slepen. Tevens kijken we heel goed dat het konijn op een goede manier wordt geaaid.” Het welzijn van de dieren staat voorop, zo verzekert Te Wierik. De verkoop van konijnen is overigens geen winstgevende hobby. “Kijk hier maar eens goed om je geen. Ik huur hier deze schuur, je hebt goed voedsel nodig, de langharige konijnen moeten worde gekamd en ze liggen op speciaal stro dat niet afgeeft. Het kost allemaal geld en tijd. Denk alleen al aan het logistieke deel. Mijn vrouw Angela, die naast haar baan veel doet voor de stichting, beantwoordt dagelijks alleen al zo’n veertig mails.” Aan het einde van de rondleiding door de ‘konijnenschuur’ laat Te Wierik een bijzonder konijn zien. Tim heet het dier dat is vernoemd naar een jongetje die er meteen helemaal gek van was. Het is een zogenoemde Franse hangoor. Het typische uiterlijk en de lange haren maken dat de aaibaarheidsfactor optimaal is. Ook voor ouderen. “Dementerende mensen moet je soms met de hand begeleiden. Eerst is het voor hen wat onwennig en vervolgens zie je op hun gezicht een glimlach verschijnen. Daar doe je het voor.”
Wie de stichting wil steunen of donateur wil worden, kan een mail sturen naar ratewierik@gmail.com. Zie ook www.hetknuffelkonijn.nl.
