Halve Marathon: Kenianen kwamen, zagen en keken niet meer om

(door Mark van der Vegt)
ZWOLLE - Op de Grote Markt heerst wat zich het best laat omschrijven als een WK-voetbalsfeertje: een groot videoscherm, duizenden mensen die aanmoedigen, onderwijl meezingend met het refrein van ‘Viva Hollandia'.

En tussen die zee van mensen dobberen in een lang zwetend lint de dansende kopjes van hardlopers op de golven van aanmoedigingen. De ‘Halve' van Zwolle is een hele ervaring.

En dat is het ieder jaar opnieuw: duizenden mensen langs de kant, duizenden hardlopers die het gevecht met de kilometers en zichzelf aangaan. Een helikopter hangt in de lucht. Wie bij mensen naar binnen kijkt, ziet de live uitzending op RTV Oost. En de vogelvlucht-blik op Zwolle, terwijl de Scania Halve Marathon wordt gelopen, is een prachtige. Dat begint al bij het startschot, als het shot vanuit de lucht vijf donkere lijven ziet ontsnappen om nog voor de eerste bocht op de Koggelaan alles en iedereen – behoudens twee krampachtige aanklampers – op een onoverbrugbare achterstand te zetten. En, om een sportgrootheid te parafraseren: ook dat is ieder jaar hetzelfde: ‘op het einde winnen de Kenianen'.

Wavin 4 Engelse Mijlen
Maar voordat de hoofdact van de Halve Marathon optreedt, is Zwolle eerst getuige van hoe circa vierduizend lopers zich storten op de Wavin 4 Engelse Mijlen. Ook daar een onderscheid tussen getrainde hardlopers en recreanten. De eerste groep onderscheidt zich niet alleen door het feit dat ze vooraan staan maar ook door de ‘strakke bekkies'. Achter hen lachen en praten de recreanten met elkaar. Natuurlijk hebben ze hard getraind (zeggen enkelen knipogend), maar het is vooral een wedstrijd tegen zichzelf. De opgewekte en glimlachende gezichten zijn vooral de moeite van het onthouden waard als je enkele van hen later de finish ziet passeren: als zonnige glimlachen in een half uur blijken te kunnen verwelken tot grijze grimassen van pijn die happen naar adem. Winnaar Rubin Vos (22.44) staat dan al bijna uitgerust de pers te woord. Met een dubbele glimlach, want de Zwollenaar wint niet alleen maar laat ook zijn broer Simon zeven seconden achter zich. Al met al geen toptijd, laat staan een parcoursrecord, maar het gaat uiteindelijk gewoon om winnen, nietwaar. De heroïek van deze wedstrijd - van de inspanning, de overtuiging en de wil - krijgt gestalte in de nummer drie van het podium: Joël Plantinga finisht met een bloedneus op 20 seconden van de winnaar.

Een seconde
De kleine marges, en het gebrek aan een parcoursrecord, van het podium van de 4Mijl komen terug op het podium van de halve marathon. Als de finishklok op 60 minuten staat, ziet het publiek hoe van het oorspronkelijke vijfkoppige kopgroepje nog twee lopers resteren: Richard Mengich en Wilson Kipsang. Het duo draait het Kerkbrugje op en moet eenmaal in de binnenstad een paar maal flink van de ideale lijn af om niet tegen de bijna stilstaande recreanten op te botsen. Op de Grote Markt stijgt gejoel op. De omroepers weten dan al dat een record er niet in zit. Maar dat maakt de opwinding niet minder. De eindsprint is spectaculair en de twee mannen kunnen zonder grote lens tegelijk op de finishfoto worden gezet: na 21,1 kilometer en ruim een uur lopen is het verschil tussen winnaar Mengich en Kipsang precies één (1) seconde. Geoffrey Mutai volgt op 37 seconden als nummer drie. “Een Keniaans trio”, zegt de omroeper, die vier minuten daarna nogal paniekerig een loper terug moet fluiten. Nicodemus Kipkurui doet een omgekeerde Hilbert van der Duim. De Keniaan met startnummer tien vergeet de afslag naar de finish en is op weg naar ‘nog een rondje' als de speaker ingrijpt terwijl Kipkurui richting Melkmarkt loopt in plaats van richting Luttekestraat: “Number ten, number ten..Please turn.”