De rooie näppiesdraeger

Nog steeds menen völle mensen dät grote der toe dut. Slimme lu wèten dät 't niks met ofmetingen te maken ef. Kleine David ef weer kanse ezien umme de grote Goliath te verslaon.
In dit geval betèkend 't wè dä-k naerstig op zuuk mute nöör een andere boom umme mi'j achter te kunnen verskulen. Nog èven en ie kunt oe de auto der niet meer tegenan pekeren. Niet allenig aald de gemeente zo'n bettien de elfte van de pekeerautomaten vot en dan mu-j niet gelieke denken dät pekeren goedkopeder wört, maer ie kunt strakkies met oew kentèken betalen. Ik mutte nog maer zien oe fraudegevulig dät 't ni'je systeem weer zal blieken te wèèn. Zi'j oeven maer met een vals kentèken an te kommen zetten en ie betalen de oofdpries. Now läkker dan!
Maer völle naerder is 't ni'js dät die grote rooie zien leste daegen ef e-ad. A-j ärd lopen ku-j nog net ofskeid nemmen en oew leste ere bewiezen.
Maer liefst zo'n onderdvieftig jöör was ij de trotse rotse in de branding. Die Bonampärten Napoleon ef e nog met-emaakt. Gien skorsbrand deur de zunne, gien spechte met al zien ge-amer of vaogelskijt ef em der onder ekrögen maer de symbiose met de mukès wier em as een verstikkend uwelijk now toch te völle.
Al kommen now net de meuie daegen der weer an en kommen de meuiste vrommes weer uut unnie öllegies nöör buten in unnie körte rökies en blote bienen zi'j zullen niet meer in zien skaduw kunnen skulen tegen de iete zunnestraolen. De ska deur de zwamme is te groot ewörren en de gemeente löt em tegen de vlakte skuppen veurdät der ongelukken van kommen.
Majestueus, jao vereven bi'jnao, ston e döör zo staotig. Net niet baoven de Sassenpoorte uut, gaf de anblik op zien volle takken met ‘t dichte bladerdek, dät gien spattien licht deur wol laoten, een of-emaakt ge-eel met de waterspuwende fontein van ‘t van Na-uusplein.
Nooit zal 't meer 't zelde wèèn op dät plein met die prachtig witte fontein. As leste saluut ter ere van zien lange dienst zol 't mooi wèèn as 't kanon veur de poorte nog iene maol zol bulderen.
Echter, 't zal zo'n mooi ofskeid niet wörren bin-k bang. De knetterbiele zal alle stilte doen verstommen en slechs een äntien vol mensen zal op grote ofstand, met de rechterand op 't ärt en traonen in de aogen, zien dät ij onderuut wört e-aald. Töt planken zal e wörren ezaagd. Met skuurpepier zullen zi'j zien vezels tergen töt zien ziele kats ebröken is. Als banke zal e endigen wöör verliefde stellegies of een paer olden van de dag de bomen in 't pärk zullen bewonderen maer niet de planken onder unnie gat. Niks zal doen erinneren an wie ij ooit is ewest. Allenig de foto's zullen tonen wie ij ooit was. Zonder dät iemand nog zal wèten wöör zien leste rustplase zich bevind.
Ooit, in een gries verleden, uut een klein nöttien ekröpen, deur een pluumstaertrotte vergèten. Op-egruuid in snel vervlaogen tieden en uut-egruuid töt een reus, wör ie eknot en ekapt en töt paolen edreid. Zo giet de menseid met 't lèven umme. Eerbied bestiet slechs in geskriften of 't woord dät wört espröken maer niet in 't andelen van alle dag. Op-estapeld as een bulte planken, dreugend in de wind, endig ie as brandolt veur de pieren.
@DeZwollenaer – Mien eigen stekkien